بازداشت ماهان سیفی

دره‌شهر؛ بازداشت ماهان سیفی، جوان ۱۸ ساله توسط نیروهای امنیتی #ماهان_سیفی، جوان ۱۸ ساله و اهل شهرستان دره‌شهر استان ایلام، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده است. تاکنون اطلاعاتی درباره نهاد بازداشت‌کننده، اتهامات مطرح‌شده و محل نگهداری او منتشر نشده و پیگیری‌های خانواده برای اطلاع از وضعیت وی بی‌نتیجه مانده است. قانون اساسی: اصل ۲۲ -رعایت حقوق ذاتی و شهروندی امنیت زندگی اصل ۲۴-حق آزادی قلم و بیان اصل ۳۲-عدم توقیف،حبس،تبعید غیر قانونی اصل ۳۴-رعایت حقوق انسانی توسط قانون اعلامیه جهانی حقوق بشر: ماده ۸- رعایت حقوق انسانی توسط قانون ماده ۹- عدم توقیف، حبس یا تبعید غیر قانونی ماده ۱۰- حق محاکمه قانونی برای همه ماده ۱۹- حق آزادی بیان کانون دفاع از حقوق بشر در ایران #اعتراضات_۱۴۰۴ #اعتراضات_سراسری #vvmiran @baschariyat #iran

تقویت نهالستان‌های جنگلی؛ ضامن احیای جنگل‌های هیرکانی

نهالستان‌های جنگلی یکی از پایه‌های اصلی حفاظت و احیای جنگل‌های هیرکانی به شمار می‌روند. تولید نهال‌های سالم، استاندارد و بومی، همراه با تقویت زیرساخت‌ها و استفاده از فناوری‌های نوین، می‌تواند نقش مهمی در حفظ تنوع زیستی و پایداری این میراث طبیعی داشته باشد.

رئیس سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور بر ضرورت افزایش ظرفیت تولید نهال‌های بومی و حمایت از نهالستان‌ها برای اجرای برنامه‌های احیای جنگل‌ها و طرح مردمی کاشت یک میلیارد درخت تأکید کرده است.

تلاش مشترک برای احیای ماهیان خزری و رودخانه‌های مهاجرتی دریای کاسپین

احیای ماهیان مهاجر و رودخانه‌های مهاجرتی دریای کاسپین وارد مرحله تازه‌ای شده است؛ سازمان حفاظت محیط زیست و سازمان شیلات ایران بر سر پیگیری مشترک این موضوع و تشکیل کارگروه‌های ملی و استانی به توافق رسیده‌اند.

کمبود حقابه، آلودگی رودخانه‌ها، موانع مهاجرت، صید غیرمجاز، تغییرات اقلیمی و کاهش تراز آب خزر، از مهم‌ترین تهدیدهای پیش روی گونه‌های ارزشمند این زیست‌بوم هستند.

عمارت قاجاری باغ فردوس؛ روایتی از شکوه معماری و تاریخ سینمای ایران

باغ فردوس تهران تنها یک بنای تاریخی نیست؛ گنجینه‌ای از معماری قاجاری و بخشی از حافظه سینمای ایران است. عمارتی که ساخت آن به دوره محمدشاه قاجار بازمی‌گردد و امروز میزبان موزه سینمای ایران است.

گچ‌بری‌ها، مقرنس‌ها، معماری ویژه قاجاری و تالارهایی که روایتگر تاریخ سینمای ایران هستند، باغ فردوس را به یکی از جلوه‌های ارزشمند میراث فرهنگی تهران تبدیل کرده‌اند.

سرشماری حیات‌وحش پلنگ‌دره قم با پهپاد؛ خشکسالی تهدیدی جدی برای زیستگاه‌ها

سرشماری و پایش حیات‌وحش در ۳۲ هزار هکتار از منطقه حفاظت‌شده پلنگ‌دره قم با حضور محیط‌بانان، کارشناسان و فعالان محیط زیست و با بهره‌گیری از پهپاد انجام شد؛ اقدامی که می‌تواند دقت پایش و شناخت وضعیت گونه‌های جانوری و زیستگاه‌های طبیعی را افزایش دهد.

سنگ‌نوشته‌ای تاریخی، روایت تازه‌ای از آغاز ساخت دبیرستان انوشیروان دادگر

در جریان فاز نخست باززنده‌سازی دبیرستان تاریخی انوشیروان دادگر، سنگ‌نوشته‌ای ارزشمند در ایوان جنوبی این آموزشگاه نمایان شد؛ سنگ‌نوشته‌ای که اطلاعاتی درباره ساخت و بهره‌برداری از این بنای آموزشی در دوره پهلوی نخست در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهد و در عین حال، نکته‌ای تازه درباره تاریخ آغاز ساخت این دبیرستان آشکار می‌کند.

این یافته تاریخی می‌تواند در بازنگری روایت‌های پیشین درباره تاریخچه دبیرستان انوشیروان دادگر اهمیت داشته باشد.

گوشت از سفره مردم خداحافظی کرد

رکوردهای گرانی یکی پس از دیگری شکسته می‌شود و این بار نوبت گوشت است. قیمت‌ها به جایی رسیده که بسیاری از خانواده‌ها فقط از پشت ویترین قصابی‌ها گوشت را می‌بینند. این روزها تنها چیزی که ارزان مانده، وعده‌های کنترل بازار است که مفت هم گران است.

گرانی طاقت مردم سال‌هاست زیر بار گرانی خم شده است.

درد، فقط در اعداد و قیمت‌ها نیست؛ درد، در رؤیاهایی است که هر روز از دسترس دورتر می‌شوند. در نگرانیِ پدری که نمی‌داند چگونه هزینه‌های زندگی را تأمین کند، در سکوتِ مادری که از خواسته‌های ساده‌ی فرزندش می‌گذرد، و در جوانانی که آینده را هر روز دورتر از دیروز می‌بینند. گرانی تنها سفره‌ها را کوچک‌تر نمی‌کند؛ آرامش، امنیت و امید را نیز از دل مردم می‌گیرد. رنجِ واقعی، آنجاست که زندگی به تلاشی بی‌پایان برای گذراندن یک روز دیگر تبدیل می‌شود، و آرزوهای ساده، به بزرگ‌ترین دست‌نیافتنی‌های زندگی بدل می‌شوند

مرگ ایرانی بی‌پرده اکبر عبدی که تناقض‌هایی را پنهان نمی‌کرد، مرد

این یادداشت را با اندوه می‌نویسم با مرگ کیارستمی و شجریان هم احساس کردم چیزی از ایران و چیزی از خودم کم شده، مرگ ناگهانی عبدی در ۶۶سالگی جای خالی دیگری را پیش چشمم آورد؛ چندان طولانی زندگی نکرد، اما آن‌قدر نقش بازی کرد، قصه گفت، رنج کشید و خود را بی‌پرده نشان داد که انگار صد سال در میان ما زیسته بود. عبدی چهارم شهریور ۱۳۳۹ به دنیا آمد. از مدرسه هنر و ادبیات صداوسیما وارد بازیگری شد و از برنامه‌هایی از جمله «محله برو بیا» و «باز مدرسه‌ام دیر شد»، به سینما رسید. در بیش از چهار دهه، از «اجاره‌نشین‌ها» و «مادر» تا «هنرپیشه»، «آدم‌برفی»،«اخراجی‌ها» و «رسوایی»، چهره‌هایی چنان متفاوت ساخت که گاه تشخیص بازیگر پشت آن‌ها دشوار بود. برای بازی در «مادر» و «خوابم می‌آد» دو سیمرغ گرفت؛ اما محبوبیتش هیچ‌گاه به جایزه‌ها وابسته نبود. پیش از آنکه بازیگر جشنواره‌ها باشد، بازیگر حافظه مردم بود. اهمیت او فقط در استعداد کم‌نظیرش در تغییر چهره، صدا، سن، جنسیت و طبقه اجتماعی نبود. برای من نمونه‌ای از یک «ایرانی معمولی» بود؛ نه ایرانیِ آرایش‌شده برای نمایش به جهان، نه روشن‌فکرِ همیشه مراقب کلماتش و نه چهره‌ای که زندگی خود را مطابق انتظار این دسته و آن گروه بنویسد. اطوار روشن‌فکرانه نداشت. از فردین با ستایش می‌گفت و در همان حال، ارادتش به امام حسین و خوی هیاتی‌اش را پنهان نمی‌کرد. با بزرگان سینمای مؤلف کار و در فیلم‌های عامه‌پسند نیز بازی می‌کرد. در آثار ناصر تقوایی، داریوش مهرجویی و علی حاتمی درخشید و با مسعود ده‌نمکی همکاری کرد. برای یکی احترام قائل بود، بی‌آنکه ناچار باشد دیگری را انکار کند. نقش روحانی و نقش مردی عرق‌خور را بازی کرد؛ زن شد، کودک، پیرمرد،کاسب، لمپن و پدر. آدم‌های او از همان کسانی بودند که در تاکسی، بازار، و مهمانی خانوادگی و.. می‌بینیم. به همین دلیل بود که نقش‌هایش، حتی وقتی اغراق‌آمیز بودند، غریبه به نظر نمی‌رسیدند. قصه‌های او بوی زندگی مردم کوچه و بازار را می‌داد. عبدی در حرف‌زدن نیز همین‌گونه بود. لطیفه‌هایی می‌گفت که واژگانش از زبان رسمی و پاکیزه رسانه نمی‌آمد، بلکه زبان واقعی مردم بود. از خوردن ساندویچ در کنار خیابان و پشت میز پلاستیکی حرف می‌زد و هم‌زمان برای نشان‌دادن دارایی و رفاهش نیز فروتنی دروغین به خرج نمی‌داد. نه فقر را نمایش می‌داد تا محبوب شود و نه ثروتش را پنهان می‌کرد تا مردمی جلوه کند. مردم او را با خانواده‌اش می‌شناختند؛ نام دخترش المیرا و دامادش را شنیده بودند و می‌دانستند که پشت صورت آن بازیگر هزارچهره، سیرت یک مرد خانواده می‌زید. از آن مهم‌تر، برای حفظ تصویری بی‌نقص از خود، گذشته‌اش را سانسور نکرد. میان ساکنان یک کمپ ترک اعتیاد نشست و آشکارا گفت که ۲۵ سال تریاک مصرف کرده و پس از پیوند کلیه آن را کنار گذاشته. این اعتراف را نه در استودیویی مجلل، بلکه در برابر کسانی بیان کرد که خود با اعتیاد دست‌وپنجه نرم می‌کردند. عبدی نخواست قهرمانی پاک و بی‌گذشته جلوه کند. درباره زمین‌خوردنش همان‌قدر بی‌پروا بود که درباره موفقیت‌هایش. برادر شهید بود. از اصغر عبدی گفته بود؛ برادری که پیکرش را خود غسل داده و برای رسیدن بستگان دو روز در خانه نگه داشته بود. از خانواده برادرش با احساس مسئولیت سخن می‌گفت و افتخارش به برادر شهیدش را پنهان نمی‌کرد. این بخش از زندگی‌اش نیز برای تبلیغ ساخته نشده بود؛ بخشی از همان زندگی متناقض و واقعی بود که در آن، شوخی و عزا، هیات و سینما، اعتیاد و ترک، سفر و خانه، ثروت و ساندویچ کنار خیابان، همگی کنار هم قرار داشتند. شاید محبوبیت عبدی دقیقاً از همین‌جا می‌آمد: او تناقض‌های مردم را داشت و از آن‌ها شرم نمی‌کرد. نه خود را قدیس نشان می‌داد و نه برای پذیرش در محافل روشن‌فکری یا اپوزیسیون، گذشته، باورها یا سلیقه مردم عادی را تحقیر می‌کرد. با کسانی می‌نشست که دستگاه ایدئولوژیک نامشان را خط زد و هم‌زمان پیوند خود را با مذهب، هیات و خانواده شهدا حفظ می‌کرد. لازم نمی‌دید برای دوست‌داشتن یکی، از دیگری نفرت داشته باشد. عبدی به یک معنا خودِ ایران بود: پر از ناسازگاری، شوخی و.... می‌شد بعضی حرف‌هایش را نپسندید، از بعضی انتخاب‌هایش انتقاد کرد و برخی شوخی‌هایش را زمخت دانست؛ اما نمی‌شد او را ساختگی بدانیم. ادا درنمی‌آورد و همین صداقت خشن و بی‌آرایش، او را از بسیاری از چهره‌های زمانه‌اش متمایز می‌کرد. کوتاه زیست و چندین زندگی را در برابر چشم ما زندگی کرد. حالا فقط بازیگری توانا نرفت؛ بخشی از ایرانِ بی‌تکلف و بی‌پرده رفت. هنوز می‌توانست با همه تناقض‌هایش یک‌جا بنشیند، بخندد و برای پذیرش، خودش را به قطعات قابل‌قبول و غیرقابل‌قبول تقسیم نکند. یادش گرامی