انتشار فراخوان عمومی برای دریافت کمکهای مردمی بهمنظور ساخت مرقد رهبر انقلاب اسلامی، در شرایطی صورت میگیرد که بخش بزرگی از جامعه با فقر، بیکاری، بحران مسکن و فرسایش معیشت دستوپنجه نرم میکند. این اقدام، فراتر از یک پروژه عمرانی، پرسشهای جدی درباره اولویتهای حاکمیت و جایگاه حقوق شهروندان مطرح میسازد.
کتاب «حاجیهای انباردار چه دینی دارند؟» نوشته احمد کسروی تنها یک رساله انتقادی یا مذهبی نیست؛ این اثر را میتوان کیفرخواستی اخلاقی و حقوقی علیه دینداریِ سودمحور و قدرتپناه دانست. کسروی در این نوشته، نقاب تقدس را از چهره مناسبات اقتصادیای برمیدارد که با تکیه بر دین، حقوق عمومی را نقض میکنند.
ابلاغ بخشنامه تعیین حداقل مزد سال ۱۴۰۵ از سوی نهادهای رسمی، بار دیگر پرسشهای بنیادین درباره نسبت «دستمزد»، «کرامت انسانی» و «تعهدات دولت» را به مرکز توجه آورده است. تصمیمی که به استناد ماده (۴۱) قانون کار و با حضور نمایندگان دولت، کارفرمایان و کارگران اتخاذ شده، اما سنجش آن با واقعیت معیشت، تورم و تعهدات حقوق بشری، نیازمند تحلیل دقیقتری است.
جنگ، پیش از آنکه بر میزهای دیپلماتیک اثر بگذارد، بر سفرههای خالی فرود میآید. امروز حدود یکمیلیونو ۲۰۰ هزار خانوار کارگری، عمدتاً کارگران ساختمانی، قربانی مستقیم توقف ساختوساز در سایه جنگ و بلاتکلیفی آتشبس شدهاند؛ کارگرانی که نه بیمه بیکاری دارند، نه حقوق ثابت، و نه پناهی در برابر تورم افسارگسیخته. #کارگران_ساختمانی #جنگ
دو روز مانده به پایان آتشبس، وزارت خارجه ایران اعلام کرد عباس عراقچی در گفتوگو با محمد اسحاق دار، «نقضهای مداوم آتشبس از سوی آمریکا» را مانع اصلی تداوم مسیر دیپلماتیک دانسته است. همزمان مسعود پزشکیان در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «مردم ایران زیر بار زور نمیروند.» مجموعه این تحولات، بار دیگر خطر بازگشت به چرخه خشونت و تداوم جنگ را پررنگ کرده است. #آتشبس #دیپلماسی
بازدید علی نیکزاد نایبرئیس مجلس، رئیس و اعضای کمیسیون عمران و شماری از مسئولان وزارت راه و شهرسازی از بخشهای آسیبدیده فرودگاه مهرآباد، پس از تجاوزات اخیر اسرائیل و ایالات متحده آمریکا، بار دیگر پرسشهای جدی درباره مسئولیت حقوقی دولت در حفاظت از زیرساختهای غیرنظامی و جان شهروندان را برجسته میکند. آیا این بازدیدها به پاسخگویی منجر میشوند یا صرفاً نمایشی پس از بحراناند؟ #امنیت_غیرنظامیان #زیرساخت_حیاتی
گزارش منتشرشده از سوی اقتصادنیوز به نقل از خبرآنلاین پرده از واقعیتی برمیدارد که مدتهاست کاربران ایرانی آن را با پوست و استخوان لمس میکنند: «اینترنت پرو» نه یک سرویس ساده، بلکه پروژهای پنهان و غیرشفاف است که هیچ نهادی مسئولیت حقوقی و اجتماعی آن را بر عهده نمیگیرد. پروژهای که در عمل، اینترنت را از یک حق عمومی به امتیازی طبقاتی تبدیل کرده است. #اینترنت_طبقاتی #حق_دسترسی
رنج، زمانی که تکرار میشود، خطرناکتر از زمانی است که ناگهانی رخ میدهد. جامعهای که هر روز با خبر زندان، بیکاری، اعدام، سرکوب و فقر بیدار میشود، آرامآرام به جایی میرسد که درد را نه فاجعه، بلکه «روال» میبیند. این عادیسازی رنج، نقطهایست که در آن، نقض حقوق بشر دیگر فریاد نمیکشد؛ فقط نفس میکشد.
این متن از دل یک تناقض بیرون آمده است: جایی که موسیقی، نه بر پایهی حقِ بیان هنری، بلکه بر اساس «تحریک نشدنِ» حاجآقا حلال اعلام میشود. در جمهوری اسلامی، صدا زمانی مجاز است که میل قدرت را مخدوش نکند؛ و هنر، تنها تا جایی تحمل میشود که آینهی حقیقت نباشد.
آنچه در محاسبات اولیه دونالد ترامپ بهعنوان جنگی «کوتاه و کمهزینه» تصویر شده بود، بهسرعت وارد مرحلهای فرسایشی شد؛ جایی که هزینهها تصاعدی بالا رفت اما هیچیک از طرفین به پیروزی راهبردی دست نیافت. این جنگ نه با فتح، که با بازدارندگی درونجنگی متوقف شد؛ آتشبسی شکننده که بیش از آنکه نشانه صلح باشد، سند ناتوانی طرفها در عبور از آستانههای پرهزینه است. #تحلیل_جنگ #بازدارندگی
بر اساس گزارش منتشرشده در اعتمادآنلاین، مجموع داراییهای مسدود یا توقیفشدهٔ ایران در بانکها و مؤسسات مالی خارجی از سال ۱۳۵۸ تاکنون، رقمی بین ۱۲۳.۷۱۴ تا ۱۶۷.۰۱۴ میلیارد دلار برآورد میشود. این حجم عظیم از منابع مالی، در نگاه اقتصادی و حقوق بشری، صرفاً یک عدد نیست، بلکه نشاندهنده ظرفیتهای از دسترفته در حوزه توسعه، رفاه عمومی و عدالت اجتماعی است.
این داراییها میتوانستند نقش تعیینکنندهای در بهبود وضعیت معیشتی، تقویت نظام سلامت و توسعه زیرساختهای حیاتی کشور داشته باشند، اما در چرخهای پیچیده از تحریمها و منازعات حقوقی بینالمللی، همچنان در حسابهای مسدود باقی ماندهاند. ادامه مطلب...
#حقوق_بشر #حق_توسعه #تحریم #اقتصاد_ایران #MahsaAmini #مهساامینی #vvmiran @baschariyat #کانون_دفاع_از_حقوق_بشر
همزمان با آتشبس شکننده در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، حاکمیت از توقیف اموال بیش از ۴۰۰ فعال رسانهای، سیاسی و فرهنگی خارج از کشور خبر داد؛ اقدامی که از نگاه ناظران، نه یک تصمیم قضایی، بلکه ادامه همان جنگی است که سالهاست علیه جامعه مدنی جریان دارد. مصادره اموال، در این چارچوب، به ابزاری برای حذف صداها و ایجاد رعب فراسرزمینی بدل شده است. #مصادره_اموال #سرکوب_فراسرزمینی
صبح چهارشنبه ۱۹ فروردین ۱۴۰۵، مراسم چهلمین روز یادبود علی خامنهای در کلیسای سرکیس مقدس تهران برگزار شد. سخنگویان رسمی، از «رهبر عظیمالشأن انقلاب» سخن گفتند و بر وحدت میان ادیان تأکید کردند. اما برگزاری این یادبود در مکانی متعلق به اقلیت مسیحی، پرسشهای عمیقی درباره اهداف سیاسی و رسانهای آن ایجاد میکند. آیا این مراسم نشانه همدلی ملی است یا صرفاً نمایش قدرت و مشروعیتبخشی؟
در جهانی که اکثریت کشورها مجازات اعدام را لغو کرده یا عملاً کنار گذاشتهاند، ایران همچنان در شمار معدود کشورهایی است که اعدام را نهتنها حفظ کرده، بلکه به شکلی گسترده اجرا میکند. این تداوم، اعدام را از یک «مجازات کیفری» به ابزاری سیاسی برای ایجاد رعب، مهار اعتراض و کنترل جامعه بدل کرده است؛ ابزاری که بارها با واکنش نهادهای حقوق بشری و افکار عمومی جهانی روبهرو شده است. #اعدام #سیاست_مرگ
مرگ یک جوان پس از بازداشت، بار دیگر پرده از واقعیتی تلخ برداشت: بازداشت در ایران، برای بسیاری نه آغاز یک روند قضایی، بلکه ورود به قلمرویی بیقانون است؛ جایی که کرامت انسانی تعلیق میشود و جان انسان به ابزاری برای اعمال قدرت بدل میگردد. گزارشها حاکی از آن است که این جوان در دوران بازداشت تحت شکنجه قرار گرفته و جان خود را از دست داده است؛ روایتی که نه استثنا، بلکه بخشی از یک الگوی تکرارشونده است.
#کانون_دفاع_از_حقوق_بشر_در_ایران #vvmiran @baschariyat #MahsaAmin
در سرزمینی که حیات انسانی باید مقدسترین سرمایه باشد، مرگ به ابزار حکمرانی بدل شده است. افزایش بیسابقه آمار اعدام در ایران، نه نشانه اجرای عدالت، بلکه علامتی آشکار از بحران مشروعیت، هراس ساختاری و ناتوانی حاکمیت در پاسخگویی به مطالبات جامعه است. طناب دار، زبان حکومتهایی است که دیگر توان گفتوگو ندارند.
«حیدر، حیدر» فریادیست که این روزها در خیابانها طنین میاندازد؛ فریادی که قرار است قدرت را احضار کند، اما بیش از آنکه نشانه اقتدار باشد، آینهی یک غیاب است. غیاب مشروعیتی که دیگر نه از دل جامعه میجوشد و نه از اعتماد عمومی تغذیه میشود. این صداها، پیش از آنکه اعلام حضور باشند، بازتاب خلأیی عمیقاند.
