وقتی «مامان، بعد از مدرسه بیا دنبالم» به وصیت‌نامه بدل می‌شود

گاهی یک جملهٔ ساده، یک خواهش کودکانه، به سنگین‌ترین سند یک فاجعه بدل می‌شود. «مامان، بعد از مدرسه بیا دنبالم»؛ جمله‌ای که باید نوید بازگشت، بوی خانه و آغوش امن باشد، اما در ایرانِ امروز، به یادداشتی دردناک در حافظهٔ جمعی تبدیل می‌شود. حمله به مدرسهٔ مینباب و کشته‌شدن دو کودک، نه یک حادثهٔ isolated، بلکه نشانه‌ای عریان از فروپاشی حق بنیادینِ #حق_زندگی و #حقوق_کودک است.

مدرسه؛ از پناهگاه تا صحنهٔ جنایت

مدرسه در تعریف حقوقی و اخلاقی، «فضای امن» است؛ جایی برای رشد، آموزش و آینده. اما وقتی کودکان در مسیر تحصیل کشته می‌شوند، این فضا به صحنهٔ نقض آشکار #امنیت_انسانی بدل می‌شود. آنچه در مینباب رخ داد، فقط انفجار یا حمله نبود؛ انفجار اعتماد بود، فروریختن این باور که «کودکی» هنوز حریمی دارد.

مسئولیت دولت؛ سکوت، همدستی است

بر اساس اصل‌های بدیهی حقوق بشر و حتی قوانین داخلی، دولت موظف به حفاظت از جان شهروندان، به‌ویژه کودکان است. ناتوانی یا بی‌ارادگی در تأمین امنیت مدارس، مصداق نقض سیستماتیک #حقوق_بشر است. سکوت مسئولان، نه بی‌خبری، بلکه شکلی از عادی‌سازی خشونت است؛ و عادی‌سازی، خطرناک‌ترین مرحلهٔ نقض حق حیات.

از قانون اساسی تا اعلامیه جهانی حقوق بشر

حتی در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، جان انسان‌ها «مصون» اعلام شده است. اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر نیز در مادهٔ ۳، حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی را غیرقابل‌چانه‌زنی می‌داند. پرسش اینجاست: وقتی کودکان در مدرسه کشته می‌شوند، این مواد حقوقی کجا ایستاده‌اند و چه کسی پاسخ‌گوست؟

حافظهٔ جمعی و خطر فراموشی

مادران داغدار می‌گویند «فراموش نکنید». فراموشی، دومین مرگ قربانیان است. جامعه‌ای که به تکرار این فجایع عادت کند، آرام‌آرام به همدست ساختار خشونت بدل می‌شود. یادآوری، نوشتن و مطالبه‌گری، حداقل کاری‌ست که در برابر خون کودکان می‌توان انجام داد.

جمع‌بندی

«مامان، بعد از مدرسه بیا دنبالم» نباید آخرین جملهٔ یک کودک باشد. تا زمانی که مدارس امن نشوند، تا وقتی حقیقت روشن و مسئولیت‌ها شفاف نشوند، این فاجعه تکرار خواهد شد. دفاع از کودکان، نه شعار، که وظیفه‌ای اخلاقی، حقوقی و انسانی است.

#حقوق_کودک #حق_زندگی #مینباب #مدرسه_امن #خشونت_سیستماتیک #حقوق_بشر

#مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat