کلاس درس یا پایگاه سرکوب؟

انگار یک سال می‌گذرد.» روزنامه شرق روز دوشنبه بیستم بهمن، در گزارشی به نقل از مادر یک دانش‌آموز نوشت: «الان واقعا اولویتم درس‌ خواندن بچه نیست، حفظ جانش است. ترجیح می‌دهم جلو چشم خودم باشد. اگر اتفاقی بیفتد، حداقل کنار خانواده است.» به گفته این مادر، بسیاری از اطرافیان او نیز تصمیم مشابهی گرفته‌اند و ترجیح می‌دهند تا حد امکان فرزندانشان را در خانه نگه دارند؛ تصمیمی که بیش از آنکه آموزشی باشد، تلاشی ناگزیر برای حفظ جان کودکانی است که مدرسه برایشان دیگر نه نماد آموزش، بلکه یادآور ترس، تهدید و ناامنی است. بر اساس کنوانسیون حقوق کودک، که جمهوری اسلامی ایران نیز به آن پیوسته است، دولت‌ها موظف‌اند حق حیات، امنیت، کرامت انسانی، آموزش ایمن و مصونیت کودکان از هرگونه خشونت، شکنجه و رفتار تحقیرآمیز را تضمین کنند. حال‌آنکه بازداشت دانش‌آموزان در مدارس، تهدید خانواده‌ها، بازرسی بدنی و تفتیش تلفن‌های همراه، و ایجاد فضای ارعاب و ناامنی روانی برای آنان، کودکان را در معرض خشونت سازمان‌یافته حکومتی قرار داده است. آن هم در شرایطی که میلیون‌ها دانش‌آموز ایرانی، این روزها سوگوار همکلاسی‌ها و همسن‌وسال‌هایشان‌اند و خشم، اندوه و اعتراضشان را به‌طور طبیعی در فضاهایی چون کلاس درس بروز می‌دهند. در چنین وضعیتی، حضور نیروهای بسیج و عوامل سرکوب در محیط مدرسه تشدید تنش و خشونت و تهدید جان و سلامت روانی کودکان را در پی دارد و مدرسه را از فضایی برای آموزش و حمایت، به صحنه‌ای بالقوه برای سرکوب و آسیب تبدیل می‌کند.

#مهساامینی

#MahsaAmini

#vvmiran

@baschariyat