قداست قدرت؛ زمانی که مرگ نیز به ابزار سیاست بدل میشود
مرقدسازی برای رهبران سیاسی–مذهبی، صرفاً ساخت یک بنا نیست؛ این پروژهها به بازتولید نمادین قدرت میانجامند. دعوت از مردم برای مشارکت مالی، تلاشی است برای پیوند زدن وفاداری سیاسی با ایمان مذهبی؛ گویی شهروند خوب، کسی است که حتی پس از مرگ رهبر، هزینه تثبیت تقدس او را بپردازد.
تحلیل حقوقی؛ تعارض با مفهوم منابع عمومی و رضایت آزادانه
در نظامهای حقوقی مبتنی بر کرامت انسانی، مشارکت مالی شهروندان باید آگاهانه، آزادانه و در راستای منافع عمومی باشد. در جامعهای که رسانهها یکسویه، فضای انتقاد محدود و فشارهای ایدئولوژیک گسترده است، نمیتوان از «انتخاب آزاد» سخن گفت. فراخوانهای مذهبی در چنین بستری، بیش از آنکه داوطلبانه باشند، نوعی اجبار نرم محسوب میشوند.
قانون اساسی و اولویتهای معکوس
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، دولت را موظف به تأمین مسکن، بهداشت، آموزش و رفاه اجتماعی میداند. تخصیص انرژی تبلیغاتی و مالی برای ساخت مرقد، آن هم با تکیه بر کمکهای مردمی، نشاندهنده جابهجایی اولویتهاست؛ جایی که نمادها بر نیازهای واقعی انسانها ترجیح داده میشوند.
اعلامیه جهانی حقوق بشر؛ انسان پیش از ایدئولوژی
بر اساس اعلامیه جهانی حقوق بشر، شأن انسان مقدم بر هر نظام فکری، سیاسی یا مذهبی است. هیچ حکومتی حق ندارد منابع محدود جامعه را ـ مستقیم یا غیرمستقیم ـ از نیازهای حیاتی مردم به سوی پروژههای نمادین و ایدئولوژیک هدایت کند، آن هم در شرایطی که فقر ساختاری به امری عادی بدل شده است.
جمعبندی
ساخت مرقد با پول مردم، نه نشانه احترام، بلکه بازتابی از شکاف عمیق میان حاکمیت و جامعه است. احترام واقعی به انسانها، در تضمین زندگی شرافتمندانه آنان معنا مییابد، نه در گسترش بناهایی که بیش از آنکه آرامگاه باشند، یادمان قدرتاند.
#مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat #حقوق_بشر #فقر #عدالت_اجتماعی #کرامت_انسانی
