«درست زمانی حمله کردیم که در حال شمارش آرای رهبر جدید بودند»؛ این جمله نه گزارش یک عملیات نظامی، بلکه اعترافی عریان به هدفگیری آگاهانهٔ یک فرآیند سیاسی است. آنچه هدف قرار گرفت، نه یک حکومت، بلکه مفهوم رأی، انتخاب و حق تعیین سرنوشت مردم بود؛ مفهومی که سالهاست در منطقه و بهویژه در ایران، زیر فشار همزمان خشونت خارجی و سرکوب داخلی فرسوده شده است.
زمان، بهعنوان ابزار سلطه
در این روایت، «زمان حمله» تصادفی نیست. انتخاب لحظهٔ شمارش آرا، یعنی همان نقطهای که ارادهٔ جمعی قرار است به تصمیم سیاسی تبدیل شود، نشان میدهد که جنگ فقط نابودی فیزیکی نیست؛ بلکه تلاشی است برای بیاعتبار کردن مفهوم انتخاب، پیش از آنکه حتی اعلام شود.
بیانیهٔ صریح برای رفع هرگونه سوءبرداشت
این متن بههیچوجه در دفاع از جمهوری اسلامی ایران یا هیچ نظام اقتدارگرای دیگری نوشته نشده است. جمهوری اسلامی، به دلیل سرکوب سازمانیافتهٔ رأی مردم، مهندسی انتخابات، حذف سیستماتیک مخالفان و نقض مستمر و گستردهٔ حقوق بشر، نمایندهٔ ارادهٔ ملت ایران نیست. نقد حملهٔ نظامی همزمان با یک فرآیند سیاسی، دفاع از حکومتها نیست، بلکه دفاع از مردم در برابر حذف ارادهشان است؛ چه این حذف با موشک انجام شود، چه با زندان، گلوله و سرکوب داخلی.
حق تعیین سرنوشت؛ قربانی مشترک
حق تعیین سرنوشت، یک اصل بنیادین انسانی است، نه امتیازی که قدرتها اعطا یا لغو کنند. هر اقدامی که آگاهانه این حق را در لحظهٔ تحقق هدف بگیرد، مصداق روشن نقض حقوق بشر است؛ حتی اگر پشت واژههای امنیتی یا توجیهات سیاسی پنهان شود.
چرا این خبر برای ایرانیان آشناست؟
برای جامعهٔ ایران، این اتفاق بیگانه نیست. سالهاست که رأی مردم یا پیش از شمارش بیاثر میشود، یا پس از آن بیمعنا. تفاوت فقط در ابزار است: گاهی حملهٔ خارجی، گاهی مهندسی داخلی. اما نتیجه همواره یکی است؛ حذف مردم از سرنوشت خویش.
نتیجهگیری
اعتراف به حمله در لحظهٔ شمارش آرا، سندی است علیه جهانی که از دموکراسی سخن میگوید اما نابودی آن را تحملپذیر کرده است. تا زمانی که ارادهٔ مردم هزینهای برای نقض نداشته باشد، صندوق رأی، انتخاب و آینده، همگی در برابر منطق قدرت، بیدفاع خواهند ماند.
#مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat #حقوق_بشر #حق_تعیین_سرنوشت #نقض_حقوق_بشر #ضد_اقتدارگرایی #سرکوب_رأی
