بحران زیستمحیطی یا نقض حق حیات؟
هماکنون دشت بکک و جنگلهای کوهمره سرخی در آتش میسوزند؛ جنگلهایی که بهعنوان ریههای
طبیعی شیراز و مناطق پیرامونی، نقش حیاتی در تعادل اکولوژیک، تأمین هوای پاک و حفاظت از
تنوع زیستی ایفا میکنند. تداوم این وضعیت، تهدیدی جدی برای حیات انسان، جانوران و
زیستبوم منطقه است.
پیامدهای انسانی؛ فراتر از سوختن درختان
گزارشها از تلفات قابلتوجه گونههای جانوری، تخریب زیستگاهها و آسیب جدی به زندگی
عشایر و خانوادههای ساکن منطقه حکایت دارد. این وضعیت، مصداق بارز نقض حق برخورداری
از محیطزیست سالم و ایمن است؛ حقی که مستقیماً با حق حیات و کرامت انسانی پیوند خورده است.
مسئولیت دولت از منظر حقوق بشر
بر اساس اصول بنیادین حقوق بشر، دولتها موظفاند از جان، سلامت و محیط زندگی شهروندان
حفاظت کنند. ناتوانی یا تعلل در مهار بحرانهای زیستمحیطی، بهویژه زمانی که ابزار و
امکانات فنی مانند بالگرد، نیروهای تخصصی و تجهیزات اطفای حریق در دسترس است،
مسئولیتی مستقیم و غیرقابل انکار ایجاد میکند.
قانون اساسی و تکلیف حاکمیت
اصل ۵۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، حفاظت از محیطزیست را وظیفهای عمومی دانسته
و هرگونه فعالیت مخرب و آلاینده را ممنوع اعلام کرده است. بیتوجهی به مهار بهموقع
آتشسوزیهای گسترده، نقض صریح این اصل و نادیدهگرفتن منافع نسل حاضر و نسلهای آینده است.
درخواست رسمی و فوری
ما امضاکنندگان این کارزار، با تأکید بر مسئولیت قانونی و اخلاقی نهادهای ذیربط،
از ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران، استاندار فارس، مدیریت ستاد بحران استان،
مدیرکل منابع طبیعی استان فارس، فرماندار شیراز و نمایندگان مجلس شورای اسلامی
تقاضا داریم با بسیج فوری امکانات استانی و ملی، نسبت به اعزام بالگرد، نیروهای
تخصصی و تجهیزات لازم برای مهار سریع این آتشسوزی اقدام نمایند.
جمعبندی
سکوت و تأخیر در برابر سوختن جنگلها، تنها نابودی درختان نیست؛ بلکه نابودی حق حیات،
امنیت زیستی و آیندهای است که به نسلهای بعد تعلق دارد. حفاظت از کوهمره سرخی،
دفاع از انسان و کرامت اوست.
کانون دفاع از حقوق بشر
#کودکان_ایران #حقوق_بشر #vvmiran #MahsaAmini #مهساامینی @baschariyat